مردم کدام فردوسی و شاهنامه را می پسندیدند؟ (بررسی تلقیات عامیانه درباره فردوسی و شاهنامه) / سجاد آیدنلو منتشر شده در متن نامه ادب فارسی، دوره ۱، شماره ۴، زمستان ۱۳۸۸ چکیده منظور از تلقّیات عامیانه درباره فردوسی و شاهنامه، روایات، باورها و دانسته های عامّه مردم ایران – به غیر از طبقه اهل قلم و فرهیختگان- است که هم ... ادامه مطلب »
چکیده: جمشید یکی از پادشاهان ایرانی است که مرگ ویژه ای دارد. او همانند یک درخت از سر تا پا اره و پیکرش به دونیم میشود. مرگ جمشید با اره بیانگر ویژگی درختی پیکر اوست که باعث شده تا او با عنوان هایی همچون درخت شاه جمشید و بهشتی شاخ مورد خطاب قرارگیرد. تقریبا بیشتر گزارشهای مربوط به مرگ جمشید ... ادامه مطلب »
منبع : پژوهشنامه زبان و ادب فارسی، دوره ۲، شماره ۴، زمستان ۱۳۸۷ چکیده: منظومههایی که پس از شاهنامه و غالباً به پیروی از آن، در زمینه های پهلوانی، دینی و تاریخی به نظم درآمدهاند، از مآخذِی هستند که کمتر مورد توجّه فردوسی شناسان است. حال آنکه سَرایندگانِ بیشترِ این آثار افزون بر تأثّرات فراوان زبانی، ادبی و اندیشگی از ... ادامه مطلب »
تهمینه/ تهمیمه دختر پادشاه سمنگان بود که نیمه شب به بالین مهمانِِ پدرش رستم آمد و خود را بر او عرضه کرد و از پیوند آنان سهراب زاده شد. نام تهمینه در دو بیت زیر از داستان رستم و سهراب آمده است: یکی آنجا که خودش را به رستم معرفی میکند: چنین داد پاسخ که تهمینهام / تو گویی که ... ادامه مطلب »
داستان ضحاک، داستانی بسیار عجیب و پر از رمز و راز می باشد. همین که ما در تفسیر نورومیتولوژیک شاهنامه چند قسمت را به ضحاک اختصاص دادیم نشان از پیچیدگی این داستان و نیز شخصیت اصلی آن است.البته بررسی جنبه های مختلف این شخصیت به این جا ختم نخواهد شد. نگارنده بر آن است که اگر فرصتی دست دهد ... ادامه مطلب »
کـوریم و راه و پـاست. عصیان، عصـای ماست! دریـا شــنـاور اســت، گــر کــار ما شـناست! امــواج عــاصـیانــد، ایـن ناخـدا، خـداست! بـس تــیغ آبــگــون، رویــان از آبـهـاسـت. عصمت که بند بـست، عصیان، گـرهگـشاست. از سور و سوگ رست، ایـن چـنگـی آشناست. فرش است روی گور، بـا عـرش همـنواست! آتـش زبـانـهخـوست، هر جا که باد خـاست. چـاهی بکـن! بـبـیـن، تـا خـاک، ... ادامه مطلب »
در روزگارانی بس کهن، در این سرزمین نیز همچون بسیاری از سرزمینهای دیگر، گاهشماری بر مبنای «ماه» بود. چون هر کسی میتوانست با چشم خود بر شمارش روزهای آن بپردازد و دگرگونیهای آن همچون دگرگونیهای خورشیدی نبود که آگاهی از آن در انحصار گروهی ویژه باشد. حتی در روزگارانی بس کهن تر، مردمان ساده دل، ماه را گرانمایه تر از ... ادامه مطلب »
همه ساله بخت تو پیروز باد همه روزگار تو، نوروز باد فردوسی به نام خداوند جان و خرد نوروز که به نامها و اوصاف: عید، عیدنوروز، جشن فروردین، جشن بهار، بهار جشن، جشن بهاری، نوروز جمشیدی، نوروز سلطانی و نوروز جلالی مشهور است، مهمترین، عمومی ترین و دیرپاترین جشن ملی مردم ایران است: مهمترین است زیرا که قرنهای متمادی است ... ادامه مطلب »
نوروز از جشنهای باستانی ایران است و شاید قرنها پیش از عهد هخامنشی هم در ایران معمول بوده است. این عید که بزرگترین عید ملی ایرانیان است در اعتدال ربیعی روز اول بهار و حلول برج حمل برگزار میشود. در عربی نوروز را «نیریز» و آن را نیاریز جمع میبندند و علاوه بر این معنی، به معنی روز شادمانی بکار ... ادامه مطلب »
دیرینگی نوروز در فرهنگ ایران و آسیای غربی خود باعث پیدایش مضامن اساطیری در ادوار گوناگون شده است. هر چند نمی توان تاریخی قطعی برای پیشینه نوروز قائل شد، اما رگه هایی از اساطیر نوروزی مربوط به هزاره نخست پ.م. و اعصار بعد را می توان یافت. نخستین درونمایه اسطوره ای نوروز و شاید کهن ترینِ آن اسطوره بندهشتی و ... ادامه مطلب »
باشگاه شاهنامه پژوهان ایران را باشگاه شاهنامه پژوهی خواهیم کرد