آخرین خبرها
خانه / یادداشت ها / نوروز درفش فرهنگ ایران / میرجلال­ الدین کزازی

نوروز درفش فرهنگ ایران / میرجلال­ الدین کزازی

نوروز یکی از کهن­ترین جشن­ها و آیین­های ایرانی است که از فراسوی هزاره­ ها تاکنون پاییده است و ایرانیان، هم­ساز و هماهنگ با نیاکانشان، آن را با شکوه بسیار برپا می­دارند. ارج و کارکرد نوروز، در فرهنگ و تاریخ ایران، به گونه­ ای بوده است و هست که این آیین و جشن برترین نماد آن تاریخ و فرهنگ گردیده است و درفش همواره افراخته آن؛ به گونه ­ای که می­توانیم بی­چند و چون بر آن باشیم که در هر گوشه گیتی که این جشن و آیین روایی دارد، فرهنگ گران­سنگ و نازش­خیز ایران تا بدان گوشه راه برده است. به…

بازبینی کلی

امتیاز کاربر: 4.37 ( 3 امتیازات)
0

نوروز درفش فرهنگ ایران دکتر میرجلال¬الدین کزازی

نوروز یکی از کهن­ترین جشن­ها و آیین­های ایرانی است که از فراسوی هزاره­ ها تاکنون پاییده است و ایرانیان، هم­ساز و هماهنگ با نیاکانشان، آن را با شکوه بسیار برپا می­دارند. ارج و کارکرد نوروز، در فرهنگ و تاریخ ایران، به گونه­ ای بوده است و هست که این آیین و جشن برترین نماد آن تاریخ و فرهنگ گردیده است و درفش همواره افراخته آن؛ به گونه ­ای که می­توانیم بی­چند و چون بر آن باشیم که در هر گوشه گیتی که این جشن و آیین روایی دارد، فرهنگ گران­سنگ و نازش­خیز ایران تا بدان گوشه راه برده است. به درستی نمی­توانیم آغاز و خاستگاه نوروز را در ایران نشان بدهیم و آشکار بداریم؛ آنچه در این باره به روشنی و استواری می­دانیم، آن است که این جشن در روزگار هخامنشیان روایی داشته است. برپایه انگاره ­ای، شهر شگرف و نمادین تخت جمشید، به آهنگ برگزاری جشن و آیین نوروز پی افکنده شده است. بر دیوارهای این شهر شگفت، رده­ ای دراز از نمایندگان و فرستادگان کشورهای گوناگون نقش زده شده است که به درگاه شهریار بزرگ هخامنشی داریوش بار می­یابند تا ارمغان­ها و “نوروزیانه­ هایشان” را بدو پیشکش بدارند.

ایران سرزمین جشن­های بسیار و آیین­های پرشمار شادمانی بوده است که پیشینه آنها در گرد و غبار روزگاران پوشیده مانده­ اند و به فراموشی سپرده شده ­اند. پرسشی بنیادین، بر این پایه، آن است که چرا جشن و آیین نوروز در آن میان، بر جای مانده است و هنوز با شگرفی و شکوه دیرینه برگزار می­گردد؟ پاسخ­هایی چند بدین پرسش می­توانیم داد، اما نغزترین و روشنگرترین پاسخ که شیوه ­ای گوهرگرایانه و پدیدار شناختی، چیستی نوروز را آشکار می­دارد و به گونه ­ای نمادین و رازآلود، آفرینش را باز می­تابد و باز می­نماید. نوروز به راستی “جشن بازگشت به آغاز” است و بازنمای و رازگشای این نکته نغز نمادین و باورشناختی که یک چرخه آفرینش به آغاز خویش باز می­گردد. بازگشت به آغاز همواره برابر است با جوانی و پرتوانی، با شکفتگی و شادابی، با پاکی و پالودگی. از آن است که با فرا رسیدن نوروز، خورشید به باره بره (برج حمل) در می ­آید و ترازمندی بهاری (اعتدال ربیعی) روی می­دهد و بهاران آغاز می­گیرد. بدین­ سان، بر چیرگی شب تاریکی و سرما فرجام نهاده می­شود؛ پیری و پژمردگی، فرسودگی و افسردگی به پایان می ­آید؛ تا گیتی، با رستاخیزی همه سویه و همه رویه، جوانی و شادابی از سرگیرد و آفرینش، به شیوه­ای رازآلود و نمادینه، به آغاز خویش بازگردد. نوروز و بازگشت به آغاز، بر همه ایرانیان که خورشید خوی­اند و بهارآیین، فرخنده باد!

 

 

منبع طبیعت گردی سال اول اسفند ۱۳۸۷ شماره ۴

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*